تو دنیا عاشقا چه بی کسن

تا که یک روز تو رسیدی توی قلبم پا گذاشتی          غصه های عاشقی رو تو وجودم جا گذاشتی

زیر رگبار نگاهت دلم انگار زیر رو شد                 برای داشتن عشقت همه جونم ارزو شد

تا نفس کشیدی انگار نفسم برید تو سینه                   ابرو بادو دریا گفتن حس عاشقی همینه

امدی تو سرنوشتم بی بهونه پا گذاشتی                    اما تا قایقی امد از منو دلم گذشتی

رفتی با قایق عشقت سوی روشنی فردا               منو دل اما نشستیم چشم به راهت لب دریا

دیگه رو خاک وجودم نه گلی است نه درختی        لحظه های بی تو بودن می گذره اما به سختی

دل تنها و غریبم داره این گوشه میمیره                    ولی حتی وقت مردن باز سراغ تو میگیره

میرسه روزی که دیگه قهر دریا میشه خونم             اما تو دریای عشقت باز یه گوشه ای میمونم

خدا لعنت کند ان کس که سربازی بنا کرد

                                         تمام مادران را چشم به راه کرد

يه چشم بايد هميشه توش اشك باشه و اگر نه مي سوزه..

يه دل بايد هميشه توش غم باشه و اگر نه ميشكنه...

 يه لب بايد هميشه روش خنده باشه و اگر نه زود پير ميشه....

يه كبوتر بايد هميشه عشق پرواز داشته باشه واگر نه اسير ميشه....

يه صورت بايد هميشه شاد باشه و اگر نه به دل هيچكس نميچسبه.....

يه ديوار بايد به يه تير تكيه كنه واگر نه ميريزه.....

يه قلب پاك بايد هميشه به يه نفر ايمان داشته باشه و اگر نه فاسد ميشه.....

يه جاده بايد انتها داشته باشه اگر نه مثل يه كلاف سرگردونه...